Şu yaşıma geldim, hâlâ öğrenemediysem eğer, standart prosedür, bir işin olacağını ön gördüğünden daha uzun sürmesidir. Çünkü sorun çıkar illa ki. Ve o sorun sadece o işle sınırlı kalmaz, herkes sıraya dizilir "nerede kaldın?" diye sormak için. Sanki ben internette geyik yapıyorum burada. Uğraşıyorum işte. Habit RPG diye bir şey var. Oyun oynar gibi işlerini tamamlıyorsun. Mesela şu iş bitecek diyorsun. Biterse puan kazanıp level atlıyorsun. Bitmezse, darbe almış oluyorsun. Yapılacak işleri oyunlaştırınca biraz daha çekilir oluyor. Çünkü bir insanın hayatta gerçek anlamda mutlu olduğu tek dönem, o da yeterince şanslıysa eğer, çocukluk dönemidir. Büyüdükçe dünyanın ne bok olduğunu görür ve kirlenir dünya. Sonra ömür boyu o mutluluğu yakalamaya çalışır ama mükemmel mutluluğu elde etmesine mani olan bir şeyler hep vardır. Sonra bir gün kendi çocuğu olur, ve o eski tadı almasının tek yolunun çocuğuna mutlu bir dünya yaratmak olduğunu görür. Tabii, şanslıysa.
Uykusuz günlerin güncesi
Yorumlar
Yorum Gönder