beni çağıran kaşar

Dolaptaki kaşar peynirinin beni çağırdığını hissediyorum resmen. Daha ne kadar dayanabilirim bilmiyorum, azizim.

O kaşar peynirini aldığımız butik markete arada sırada oyuncak da geliyor. Fiyat aralığı belli olunca kalite aralığı da tahmin edilebilir oluyor tabii ve alacaksan da ona göre alıyorsun; ama geçenlerde o butik marketten aldığım, kalitesiyle öne çıkan bir markanın nispeten ucuz fiyatlı ürünü benim için büyük bir hayal kırıklığı oldu. Belli ki ünlü oyuncak fabrikası, fiyatı fakirlere göre ayarlanmış ürünün kalitesini de fakirlere göre ayarlamış. İnsanın elinde kalayazıyor. Hayır yani, ne düşündün anlamadım ki sayın oyuncak fabrikası, "Bu fakirler bizi zaten bilmez. O yüzden sktiriboktan malı kakalasak da imajımıza bir zarar gelmez." falan mı dediniz?

Good job.

İşte tamamen aynı sebeplerle sevgili dostum, bana o işi veren şirket "Herkes iki saatte bitiyor, sen nasıl altı saatte bitirebiliyorsun." dediğinde, benim cevabım fakir pazarına girerken alışayazmış kalitesinden taviz vermek istemeyen zengin markası mağrurluğunda oluyor. İyi de kimsenin umurunda mı? Yoo.

Ama dolaptaki kaşar beni tam da bu yüzden çağırmıyor mu zaten, azizim? Telefondaki oyunun yeni rekoru kırmam için çağırmasıyla aynı sebepten yani. Milletin iki saatte bitirdiğini sen inatla altı saatte bitirirken ve de tabii kimseye yaranamazken, beynin bu sıkıcı durumdan kurtulmak için imdat sinyalleri yolluyor. Çünkü madem kaçamıyorsun, o zaman zevk almaya bakacaksın. Bunun için de o kaşarı yemelisin, diyor.