muzlar, bitmeyen işler ve şehir efsaneleri üzerine bir yazı

Hazır laf internetin olmadığı o eski günlerden açılmışken, bir de küçük bir nasihat vereyim: tırnağınızı yemeyin. Çünkü ben mesela, çocukluğumun hatırı sayılır bir kısmını Bruşli'nin üzerine 36 kurşun sıkılarak ancak öldürüldüğü efsanesine inanarak geçirdim. Bunun bir de Bruşli'nin sütten zehirlenerek öldüğü versiyonu vardı ki, bu şehir efsanesini ilk çıkartanın sütü sevmeyen bir çocuk olduğundan hemen hemen eminim.

Şehir efsaneleri böyledir işte. Kimse görmediği halde, herkesin tıpkı mahalledeki başka iş gücü olmayan yaşlı teyzelerin çıkardığı asılsız dedikodular gibi, en başta o hikayeyi ilk uyduran olmak üzere herkesin inandığı hikayelerdir bunlar. İçi muz dolu koskoca poşeti yanlışlıkla çöpe attığıma dair dolaşan hikayeler de aynı kapsamda değerlendirilmelidir. Nedense, komşunun evcil maymununun evden kaçarak bizim balkondaki  muzları çaldığına bir türlü inandıramadım kimseyi.

Çünkü hiç kimse, o işi bir gün gecikmeli de olsa yetiştirebilmek için üç saatlik uykuyla durduğuna da aldırmaz, insanların hep, sadece başkalarının başına geleceğini düşündüğü bir musibetle uğraştığına da aldırmaz. Kazara bu musibetten bahsetsen alacağın birkaç vah vahın, seni adam yerine koyup da neredeyse dört aydır paranı ödememiş şirketin duvarları arasında yutulup gideceğini bildiğin için sen de bahsetmezsin zaten.