çöpü çıkartmayı unutan çevirmen

Alışkanlık dediğimiz şeyi, sevgili Adile teyzecim, ya da daha doğrusu asıl konumuz olması gereken kötü alışkanlık dediğimiz şeyi, anlık olarak insana haz veren ama uzun vadede zararı dokunduğunu bildiğimiz, tekrar eden bir davranış şekli olarak tarif edebiliriz bence.



İnsan burnunu karıştırırken de, kulağına kalem sokarken de, sonra ne bileyim, gecenin bir körü tıkınırken ya da belki sigara içerken, bunu yapmaması gerektiğini bilir ama yine de yapar. Neden, çünkü yaptığı şey o an için ona haz veriyordur ve o kişinin o an için bu hazzı kesme iradesini göstermek gibi bir niyeti yoktur. Bir sonraki sigara mı, tabii ki kesin bırakıyor bu mereti.

Oysa iyi alışkanlık dediğimiz şey sevgili Adile teyzecim, ekseriyetle anlık hazza değil, olumlu bir sonuca odaklanır. Ders çalışmaktan mesela, kimse öyle hazzetmez tahminimce ama iyi not almayı herkes ister. Gece gece buzdolabını açıp da güzel bir kalıp peyniri yarısından az olmamak suretiyle bitirmemek insana haz maz vermez, ama kafanı eğip de yere baktığında ayaklarını görebiliyor olmak herkesin hoşuna gider. Üstüne bir de merdivenleri hâlâ koşar adım çıkabiliyorsan, gösterdiğin iradeye değmiştir.

İşte o yüzden, bu gece çöpü indirirken aklıma geldi de, çöpleri her gece indirmeyi unutmasam iyi olur. Bir de şu arabaları düzgün park etmek lazım ama tabii sabah uyandığında araba yerinde duruyorsa o da olumlu.